HALO?

Zawsze wychodzę z założenia, że teatr, a już w szczególności opera, powinna chwytać za gardło, uwodzić i zostawiać nas z emocjonalnym uniesieniem. Niestety, moja relacja z Operą Narodową ostatnio bywa z lekka szorstka. I choć „Traviata” z librettem opartym na kultowej "Damie kameliowej" Dumasa (syna) zapowiadała się jako pewniak do zachwytów, to finalnie... znowu coś mi tu nie zagrało.

Dan Brown. Tak, ten Dan Brown. Każdy zna, każdy czytał. Ale czy ja miałam okazję czytać wcześniej powieści jednego z najsłynniejszych amerykańskich pisarzy? No nie. No właśnie. A skoro odpowiedź brzmiała „nie”, to nie było innej możliwości, jak w końcu to zmienić. Sięgnęłam losowo, trafiając na „Anioły i demony”, i tak oto zaczęła się moja przygoda z literaturą sensacyjną autorstwa Browna. Teraz już doskonale rozumiem, dlaczego ten pisarz jest tak znany, popularny i doceniany

Dawno nie byłam w teatrze na naprawdę świetnej komedii. O ile na solidne dramaty jakoś trafiam, tak z repertuarem komediowym bywa u mnie, delikatnie mówiąc, bardzo różnie. Szczęśliwie los zaprowadził mnie do Teatru Polonia na „Co po Grace?”. Z tym że zepchnięcie tego spektaklu wyłącznie do szufladki z napisem „komedia” byłoby ogromnym niedopowiedzeniem.